25 Ekim 2011 Salı

sessiz günler..

önce şehit haberleri geldi.
üzüntümüz,kaygımız,düşüncemiz çok..yeni yollar arayanlar,eski kafalarıyla çözüm üretenler,ilgisizler,kısaca her kafadan bir "ses" çıkarken bu sefer de  deprem ile sallandı ülkenin doğusu...
silkeledi,kendinize gelin dedi..
biz değilmiydik kurtuluş mücadelesini omuz omuza veren,biz değil miydik ne mutlu türküm diyene diye bütün soyları birleştiren...nasıl oldu da buralara kadar geldik..nasıl oldu da birisi "iyi olmuştur depremde hepsi ölmüştür" diyebildi...birisi "ülkenin doğusu da olsa" diyebildi...
hepimiz aynı kitapın kardeş kıldığı çocuklardık oysa..
ama şartlar,imkanlar herkesi başka başka noktalara getirdi...
ve en sonunda kaçınılmaz olan oldu...
kimsenin ne sabrı,ne olumlu düşüncesi,ne de biter sanılan "terör"ün biteceğine dair umudu kalmadı...


bizim şehit annelerimiz ağlarken,başka anneler de ağlıyordu,evet...
bizim okullarımızda senelerdir kalorifer kullanılırken ,siz soba ile ısınmaya çalışıyordunuz,evet...
bizim haritada uzak bir yer olarak gördüğümüz,adını bile duymadığımız yerlerde,siz kısıtlı imkanlarla yaşıyordunuz,evet...
yine de tüm bu olanları bunlarla açıklamak mümkün değil...
kardeşi kardeşe vurduran zalimin oyunundan başka nedir?

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...